The age of quarrel

Eerste korte verhaal gepubliceerd

2009-06-22T16:05:00.000-07:00

Op de website www.deoptimist.net kun je sinds vandaag mijn eerste korte verhaal lezen. Ik ben erg blij dat Mirjam en Henk het de moeite waard vonden om te publiceren. Waarvoor dank. Daarnaast ben ik ook nog eens erg te spreken over de illustratie van Kate Harreveld.

Lees en bekijk het hier.

Bukowski - The most beautiful girl in town

2008-11-20T14:16:00.000-08:00

Omdat Bukowski God is.

Bukowski - The most beautiful girl in town.mp3 - Andre Weststrate

Dit is trouwens een opdracht voor de Radio Redactie. De opdracht? Zet je favoriete gedicht op muziek. De muziek in deze is van Horace Silver. Ook al niet de minste.

Ondoorgrondelijk

2008-10-09T23:23:00.000-07:00

HIV en AIDS zijn door gebed te genezen. Daar ben ik de laatste week van doordrongen geraakt. Een bezoek aan de Studentenkerk in Utrecht opende mijn ogen al, maar Yvette Lont sperde ze eigenhandig mijlenver open.

Yvette vertelde gisteren in Trouw dat HIV inderdaad via gebed te genezen is. De voorgangster in een Pinkstergemeente riep mensen op die daadwerkelijk genezen zijn, zich bij haar te melden. Ik denk dat ook zieke mensen zich wel kunnen melden. Yvette kan vast wel voor je bidden.

Bij de Studentenkerk vertelden ze me zelfs dat mensen in Afrika misschien wel niet genoeg bidden om genezen te worden van AIDS. Nou, dan kun je het God inderdaad niet kwalijk nemen. Je moet het natuurlijk wel willen!

Ik denk dat het probleem vooral ligt in de onwil van mensen. Je moet genezen willen worden. Onze God is ondoorgrondelijk. Je moet het niet willen begrijpen, je moet er voor bidden.

Rock & Roll is dead

2008-09-27T02:47:00.000-07:00

In 1996 (opa vertelt) kocht ik na een redelijk goede recensie in het blad Aardschok de plaat Supershitty to the max! van The Hellacopters. Voor mij trok vooral ex-Entombed drummer Nicke Andersson de aandacht. Nou, met de death metal van Entombed had dit weinig te maken. Raggende Rock & Roll waarbij alles wat kan oversturen, dat ook gewoon doet.

Ik haakte pas in 2000 eigenlijk pas weer opnieuw aan bij The Hellacopters trein toen de plaat High visibility verscheen. Wat ze daar tussen deden kon me op dat moment niet veel interesseren. High visibility benadrukte dat deze band voor de liefhebbers van ronkende gitaren gewoon niet te negeren viel. Gek genoeg is het rustigste nummer op de plaat mijn favoriet. Al kan ik het tegenwoordig nog maar slecht horen, omdat het jaren mijn ringtone is geweest. Dom, dom….

Waar ik naar toe wil? Naar morgenavond. Dan staan de heren namelijk in het kader van hun afscheidstour in Tivoli in mijn Utrecht. Nu keek ik dit jaar eigenlijk veel meer uit naar Face To Face, maar dat wil niet zeggen dat ik stiekem een beetje zenuwachtig ben voor morgen. Voor mij de eerste en de laatste keer The Hellacopters zien rocken!

Morgen (of maandag) meer!

Bovenrationele wetenschap

2008-08-06T01:13:00.000-07:00

Ook vandaag komt er weer een christen aan het woord in NRC Next. Dit keer is het Geert Jan Spijker van het Wetenschappelijk Bureau van de ChristenUnie (CU). Op zich is het al grappig dat een partij als de CU zo’n bureau heeft. Maar dat terzijde.
Meneer Spijker betoogt dat wetenschap net als geloof bovenrationeel is en daarom als levensbeschouwing gezien moet worden. Hij gaat er vanuit dat je in wetenschap moet geloven, net zoals je in een god gelooft.
Het probleem zit hem in het feit dat wetenschap niet bovenrationeel is, maar juist rationeel. Wetenschap is getest en bewezen. Soms opnieuw getest, ontkracht en weer opnieuw onderzocht om tot een betere conclusie te komen.
Geloof is alles behalve getest en bewezen. Het zijn prehistorische onderbuikgevoelens uit een tijd dat de zon aanbeden werd en de aarde plat was. Geloof, het woord zegt het al. Je hoeft niks te bewijzen, je moet geloven.
Sinds 1795 kent Nederland een scheiding van kerk en staat. In mijn ogen betekent dat, dat de bijbel achterblijft op het nachtkastje. Tegenwoordig is het zo dat mannen in zwarte kousen en een CU-button opgespeld naast een chirurg in een witte jas staan te zwaaien met dat boek.
Het christelijke geloof is een levensbeschouwing. Wetenschap bewijst de wereld waarin we leven en hoe die werkt. Natuurlijk is er (nog) niet op alles een antwoord. We ontwikkelen en leren. Zo werken rede en ratio.
Rouvoet had de behoefte tijdens een kamerdebat te citeren uit de bijbel. Ik kan niet wachten op de dag dat Rouvoet zijn geliefde Psalm 139 weer uit de kast haalt om ons te vertellen over “zijn diepste motieven” die zijn collega’s zo schijnen te waarderen:

“O God, dat Gij toch de goddelozen ombracht – gij mannen des bloeds wijkt van mij – die arglistig tegen U spreken en Uw naam tot leugen gebruiken, Uw tegenstanders. Zou ik niet haten, Here, wie U haten, niet verafschuwen wie tegen U opstaan? Ik haat hen met een volkomen haat, tot vijanden zijn zij mij.”

God is liefdevol

2008-07-28T11:55:00.001-07:00

Op het forum van Livingstone lees ik allerlei opbeurende reacties aan het adres van de vijf vrouwen die afgelopen week verkracht zijn in Kenia. Om te beginnen wil ik mijn afschuw uitspreken over deze daad. Vreselijk, weerzinwekkend en stuitend.

Waar ik me over verbaas is de aard van de meeste reacties op de Livingstone site.

Tinca:
Ik zal voor ze bidden, voor genezing van innerlijke wonden.

Marco:
Mijn medeleven gaat uit naar de meiden die afgelopen week de verschrikkelijste uren in hun leven hebben meegemaakt! (…) Het land is van god, gevuld met (zwarte) barbaren van de duivel...

Fam Groenheide:
Van het nieuws uit Kenya wordt je ijskoud en het eerst wat ik dacht is God waarom? (…) maar we krijgen geen antwoord.

Johanneke en JW (uit Nairobi):
We wensen de meiden, hun familie en vrienden en de andere groepsleden en natuurlijk de mensen van Lst veel sterkte en Gods kracht toe bij het verwerken van dit drama!

Liesje
Beste mensen, veel liefde, sterkte, kracht, wijsheid en zegen van onze Heer toegewenst. Hij staat jullie bij en versterkt jullie elke dag opnieuw, ook bij tegenslagen.

Zwarte barbaren van de duivel? Gods zegen? Veel liefde van onze Heer? Ik denk dat de vrouwen in die bange uren weinig van de liefde van de Heer en Gods zegen hebben gemerkt. Waar was hun god toen ze hem het hardst nodig hadden?

Nogmaals. Het is vreselijk wat de vijf vrouwen is overkomen. Maar kunnen we ophouden met het hypocriete gelul over een god die de dames in de toekomst gaat helpen met de “genezing van innerlijke” wonden? Ik word er kotsmisselijk van.

Jullie god is niet barmhartig. Jullie god is niet liefhebbend. Jullie god is niet vergevend. Jullie god verhoort geen gebeden. Jullie god en alle andere goden doen dat niet. De vijf vrouwen zijn op zichzelf, familie, vrienden en hulpverleners aangewezen om dit te verwerken. Ik wens ze daarbij veel sterkte toe.

Teenslippers!

2008-07-21T04:28:00.000-07:00

Op mijn bed liggen acht wasknijpers, vijf shirts, vijf paar sokken, vijf onderbroeken, drie boeken, twee handdoeken, een zwembroek, een trui, een schriftje, een rol tape, de tent, een matje en mijn slaapzak. Netjes naast elkaar te wachten op mijn backpack. Ik moet zo nog schoenen uitzoeken, de toilettas handig inruimen en een waslijn kopen.
Vanavond vertrek ik voor vijf dagen naar Wenen en ik ben een beetje zenuwachtig. Normaal weet ik van tevoren wat ik wil gaan zien, hoe de camping op internet gewaardeerd wordt door eerdere bezoekers en waar we goed kunnen eten. Nu weet ik eigenlijk alleen dat het de hele week niet kouder wordt dan 26 graden. Plus.
Op dit moment heb ik nog viereneenhalf uur om de laatste dingen aan te schaffen, snacks te scoren voor onderweg en brood te smeren voor morgenochtend. We gaan namelijk met de nachttrein. Zou viereneenhalf wel genoeg zijn?
Nu heeft mijn vriendin er een handje van om twee seconden voordat welke willekeurige trein we ook moeten halen het perron op te rennen. Ik word al gek bij het idee dat we na het vliegtuig twee jaar geleden ook deze trein gaan missen.
De ervaring leert dat, behalve twee jaar geleden dan, het altijd allemaal wel goed komt met dat neurotische gezenuw van me. Ik ga een week lang gebouwen bekijken, over de Donau kanoën, door parken lopen en misschien zelfs wel een opera bijwonen. Schijnt dat er ook wel wat musea in Wenen zijn. Als ik maar niet vergeet om een paard te aaien.

PS. Bijna teenslippers vergeten! Pfoe….

Boemelen

2008-07-08T12:56:00.000-07:00

Terwijl we over de Vlakebrug boemelen zie ik, of zie ik eigenlijk niets, dat het vermaledijde gehucht niet eens oplicht tegen de zwartgeblakerde hemel.

Als voor dood. Of is het dat ook?

Nu ik er eenmaal ben, niet op de tast maar als vanouds blindelings, kan ik het ook nog ruiken. Zo zout dat het bijna zuur is.

De volgende dag blijkt het een dat zijn in het teken van oude dingen. In de auto als een rugzak van mijn ouders slinger ik tussen rolstoelen, bejaarden, rolstoelen met bejaarden en gereformeerde kleuters door.

Ik ben weer in de hel en 's nachts gaat de poort dicht.

Lauwe koffie

2008-06-16T00:15:00.000-07:00

(Disclaimer: Dit is de versie zoals ik hem instuurde voor Utrecht over Utrecht. Een korte versie stond al eerder op dit blog.)

Als ik aanbel, zie ik dat de huizen van de buren er onder, boven en naast al leeg zijn. Over twee weken begint de sloop. Ik hoor een zoem en duw de deur open.

In het trappenhuis staat alleen zijn Gazelle Tour de France. Al klinkt het zo, het is geen racefiets. Hij heeft er wel zo’n ligstuur op gemaakt, maar dat is meer voor het gemak dan om er mee te racen.

Onder mijn voeten knarst de trap. Op de treden ligt opgedroogde modder. Hij is vast weer wezen vissen. De Loosdrechtse Plassen ben je zo, zelfs met dat stuur.

Eenmaal boven komt verse koffie op me af gedreven. Daar meteen achteraan de geur van zijn net wakkere lijf en de kater die hij bij zich draagt. Het is weer laat geworden.

Hij moet soms ook wel eens ‘s nachts werken. Dan vraagt hij of ik hem rond 01.00 een sms wil sturen. Gewoon als afleiding. Het ligt hem niet zo, die nachtdiensten.

Ik sta te rillen op de overloop. Enkel glas en in het hele huis maar een kachel. Die staat in de woonkamer. Er liggen daar ook twee matrassen op de grond. In de slaapkamer is het nu te koud. Het beddengoed ziet er uit of hij er al twee maanden op slaapt en het ooit wel eens wit is geweest.

We sjouwen de matrassen naar de slaapkamer en gooien ze op de pallets die afgelopen lente en in de vroege herfst dienst hebben gedaan als bed. Alles ligt nu op een grote hoop. Ik vraag me af wat de tv nog op die kamer doet. In de woonkamer staat er geen.

Het raam in de woonkamer zorgt voor meer licht dan de lamp. In de verte kan je de Dom zien staan. In de vroege schemering lijkt het wel een zoutpilaar die het heeft gewaagd achterom te kijken.

Ik pak een stoel en ga zitten. Hij schenkt de koffie in en zet hem met een klap voor me op tafel neer. Er zitten brandplekken op de tafel. Vooral rond de bak met planten. Er ligt een grote hoop as in en wat uitgedrukte peuken. De asbak zit vol met bonnetjes van de supermarkt. Brood en hagelslag. Wijn en bier. Koffie en suiker.

In mijn mok staat inmiddels een plastic lepeltje. In de keuken haal ik suiker en roer het door de koffie. Ik neem een slok. Gadver, lauw.

“Het gaat niet zo goed met me,” zegt hij met een ernstig gezicht. De groeven in zijn voorhoofd worden dikker. Zijn blonde haar lijkt uit te dunnen. Hij vertelt dat zijn baas hem niet meer hoeft te zien en dat hij Anne mist. Ik vertel niet dat ze mij heeft langs gestuurd om te kijken hoe het met hem gaat.

Ik probeer hem op te beuren door te vertellen dat ze nog naar hem heeft gevraagd. Dat tovert even een glimlach op zijn gezicht. Maar niet lang. Hij zucht en neemt een slok koffie. Lauwe koffie ligt hem blijkbaar beter.

Voorzichtig vraag ik of we nog naar het Julianapark gaan. Hoewel het geen weer is om te picknicken, heb ik zoals afgesproken broodjes meegenomen. Hij knijpt zijn lippen bij elkaar en knikt moeizaam dat het okay is.

“Drink jij je koffie niet op?” vraagt hij. Ik antwoord dat ik niet van lauwe koffie houd. Hij begint een verhaal op te hangen over een loden pijp en te warme koffie. Als hij is uitgeraasd zet ik onze bekers in de keuken. We pakken onze jassen.

Omdat hij geen OV-kaart meer heeft en ik geen fiets, gaan we lopen. Op de hoek van de Marnixlaan en de Amsterdamsestraatweg valt zijn oog op de etalage met grafstenen aan de andere kant van de straat. Hij blijft even staan, maar loopt door zonder wat te zeggen.

Als we het park in lopen vraagt hij wat voor grafsteen ik zou willen. Ik haal mijn schouders op en zeg dat ik daar nog nooit over na heb gedacht. “Je komt hier bijna elke dag langs en je hebt er nog nooit over na gedacht?” Ik benadruk dat ik het echt niet weet.

“Ik wil een witte. Het liefst in de vorm van een veer die naar links krult. Anne moet er dan eentje die er rechts naast staat en naar rechts krult.” Het is pas twee weken uit met Anne.

Nog geen week later word ik door zijn moeder gebeld.

Homoseksualisering en debilisering

2008-05-18T10:08:00.000-07:00

"Homoseksualiteit moet niet als even normaal worden beschouwd als heteroseksualiteit. Het is een gebrokenheid van de schepping", aldus Pieter Moens in NRC Handelsblad zaterdag. In het artikel in de Wetenschap (?) & Onderwijs katern keurt meneer Moens, voorzitter van de Stuurgroep (homo) seksualiteit, verder ook het aan gaan homosekuele relaties af. De stuurgroep is een ideetje uit de gereformeerde kleitablet.

Als klap op de vuurpijl neemt Moens alvast een voorschot op nog te nemen maatregelen van de regering. Beleid over homoseksualiteit in het onderwijs moet vanuit de scholen zelf komen en niet vanuit de regering. Dat zou namelijk "niet worden geaccepteerd". Iets dat SGP'er en homofoob Bas van der Vlies in het zelfde stuk onderschrijft.

Sorry? Is dat een waarschuwing? Wanneer de regering zijn "dwangmatige homoseksualisering van de samenleving" oplegt aan de speciale scholen, want speciaal zijn ze zeker, trekken die scholen zich daar niks van aan? Ik hoop dat Plasterk zich tot de tanden wapent met papierversnipperaars als de subsidieaanvragen binnen komen uit die hoek.

Het groepje van Moens lijkt niet van zins om homoseksuelen te accepteren in hun gereformeerde fantasiewereld. Nu het verbod op homohuwelijken in Californie ongrondwettelijk bleek, is het volslagen debiel dat de homoseksuele gemeenschap op deze manier aan het kruis genageld wordt, notabene in Nederland.

Zolang er hier nog holbewoners rondlopen die ruimte krijgen om hun prehistorisch verworven wijsheden te verkondigen en websites over homoseksualiteit mogen verbieden op schoolcomputers, ben ik niet trots op het o zo vrije land waar we in leven.

Ik snap niet dat mensen kunnen blijven volhouden dat de bijbel, of de koran voor mijn part, een bron van moraal is. Waar is de moraal als je zo'n boek gebruikt om anderen te discrimineren?! Maar ja, religieuze mensen moeten niet als even normaal worden beschouwd als niet-religieuze mensen.

Na acht jaar wachten....

2008-05-11T06:00:00.000-07:00

Zo'n acht jaar geleden waren mijn makker Ronald en ik in alle staten. Face To Face kwam naar Nederland! Als voorprogramma van No Use For A Name, maar die band was niet eens bijzaak, ze deden er gewoon niet toe. Face To Face was alles dat telde.
Hoe groot was de deceptie toen de band de tour afblies? Traumatiserend. Ik meen me nog te herinneren dat het iets met de platenmaatschappij was. NUFAN kwam als vanzelfsprekend nog wel. Het kaartje dat we al gekocht hadden, ligt nog ergens ongebruikt in een la van m'n kast.
In 2003 ging Face To Face uit elkaar en de kans om ze ooit nog eens te zien, leek verkeken. Vrienden gingen zelfs nog naar New York om ze dan daar voor een laatste keer te zien. Dat zat er voor mij niet in.
Toen vorig jaar de berichten binnen sijpelden dat ze weer wat shows in de Verenigde Staten zouden spelen ging mijn hart al sneller kloppen. En jawel, Face To Face werd wat later aangekondigd voor de zaterdag van het Vlaamse festival Groezrock!!!
Daar moest en zou ik bij zijn. Sommige van mijn klasgenoten waren nog niet eens van de basisschool toen ik al een schaafwond op m'n ziel opliep door het afzeggen van die Face To Face tour. Dit zou alles in een klap goed kunnen maken....

Zaterdag tien mei rond half negen in de avond is het dan eindelijk zo ver. Voor de mainstage van Groezrock verzamelt zich een berg zenuwachtige mannen, vrouwen, vaders, moeders, jongetjes en meisjes. Sommigen wachten al sinds de laatste Europese tour van de band op dit concert. Dan hebben we het over twaalf jaar van lang, lang wachten.
Vanaf de eerste tonen is het kippenvel over mijn hele lijf en uit volle borst meezingen. Op een bepaald moment denk ik zelfs dat ik emotioneel word. Zo vreselijk goed is het. Je ziet een paar ventjes rond zich heen kijken alsof we gek zijn geworden. "Wat gebeurt hier?!" De band speelt strak, het geluid is goed, de setlist nagenoeg perfect en de sfeer optimaal.
Als de set vordert en ik even om me heen kijk, zie ik alleen maar lachende gezichten. Makkers die richting het podium staan te staren alsof ze het niet kunnen geloven. Wat een belachelijk goede show!
Het is te hopen dat ze er niet weer twaalf jaar over doen om naar Europa te komen. Eigenlijk is elk woord dat ik hier neergekwakt heb niet voldoende om over te brengen hoe ontzettend gaaf het was.

Emotionele terreur

2008-05-06T00:47:00.000-07:00

Mijn hoofd valt in tweeën en het beest in mijn maag heeft zijn klauwen uitgeslagen en probeert zich via mijn ingewanden een weg naar boven te worstelen, te vechten.
Ik stribbel tegen. De man naast me ruikt naar zweet van een dag geleden en daar bovenop een hamburger met uien die als je er in bijt vlekken op je broek achterlaat die er nooit meer uit gaan.
Het gewiebel geeft het beest meer kracht, ik weiger op te geven.
Als obesitas een geur had, dan was het dit.
Het licht in het gangetje, want de rest was echt vol, knippert. Ik kijk er in en mijn ogen draaien weg. Even lijk ik me gewonnen te geven, ik haal diep adem en slok lucht naar binnen.
Elke keer als hij gaat verzitten, klemt de vettigheid en zijn ongewassen lichaam zich strakker rond mijn neusgaten. Als hij eindelijk uit stapt blijft helaas de helft van hem achter.
Ik zit ondertussen met een monster dat zich tot mijn strottenhoofd heeft gesleept. De groeven van zijn nagels staan in mijn slokdarm.
Er stappen twee Aziatische kerels binnen die blijkbaar al denken dat we er zijn. Waarom hebben die lui altijd haar dat recht hangt? Omdat ik niet meer durf te praten, vraag ik het niet. Ze zouden onder de brokken zitten.
In eerste instantie heb ik niet door dat we gestopt zijn. Mijn overbuurman tikt me aan, ik kijk voor de zekerheid niet op en graai naar mijn tas. Hebbes.
Buiten is het koeler en ik veeg mijn voorhoofd af met mijn zakdoek. Hij plakt nog van de zonnebrand die vanmiddag van mijn neus liep. Ik haat de zomer.
De verse lucht werkt als een slaapmiddel voor het beest van binnen. Hij praat af en toe in zijn slaap, maar dat is het wel.
Een Arabisch ventje met sluike krulletjes en een bolle toet kijkt me met bruine ogen lachend aan. Emotioneel terroristje. Ik probeer te lachen, maar strandt in een flauwe poging. Zijn moeder kijkt me aan alsof ik net zo ruik als die kerel van net.
We moeten nog een keer stoppen, het gaat met een schok. Het monster deed blijkbaar maar een middagdutje en is nu flink uitgerust om er nog een keer goed tegenaan te gaan. Ik duw vier mensen aan de kant en stort op mijn knieën voor de plee neer.
De pis op de grond brandt blaren op mijn schenen en de plakkerige rand van de wc-bril laat littekens achter op mijn armen en handen. Ik ben verlost.

Een pleister op de wond

2008-04-13T12:07:00.000-07:00

Mijn geest is er al een tijdje klaar voor en de mond loopt er al langer van over. Ik ben toe aan een nieuwe stap. Al is het misschien eerder nog een sprong. Niet gespeend van enige bescheidenheid en geenszins wars van arrogantie, zou het zaterdag gaan gebeuren.

Een gloeiende zon staat hoog aan de hemel en verwarmt het terras terwijl ik samen met twee klasgenoten voor de prijs van twee euro een uiterst beroerde bak koffie naar binnen giet. Zo snel mogelijk. Bij martelende troost als deze kun je maar beter de pleister er in ene af rukken. Daarbij mogen we geen tijd verspillen.

De rondgang langs de nijverheid van Utrecht brengt ons tenslotte op de bovenverdieping van een uiterst sober ingericht zaakje. Vier stoelen en drie kasten waar ze bij de inrichting niet bang zijn geweest voor wit. Ik laat me er niet door afleiden.

Ik ben zwanger van pretentie en stiekem bang dat het een miskraam wordt. Dat zou vervelend zijn, want dat maakt zo'n bende. Ik laat er niks van merken. Mijn kompanen drukken mij op het hart dat ik de juiste keuze maak en ook de lieftallige dame knikt tevreden. De keuze lijkt gemaakt.

Glunderend van geluk zit ik de volgende dag op de bank. Ik ga mij in het diepe gooien. Het is zondag en ook vandaag zal de zon mijn gelaat strelen. Alleen dit keer is er iets veranderd. De man in mij is opgestaan. Met rechte rug en een strakke blik stap ik naar buiten.

Drie kwartier later grijp ik de deurknop weer vast en zoek haastig de sleutels van mijn onderkomen. Het zweet staat op mijn rug en voorhoofd. Ik ben blij dat het voorbij is. Met trillende handen bevrijd ik mijn voeten uit het witte leer. Twee flinke blaren leren me dat de geest er dan wel klaar voor is, het lichaam allerminst.

Opensmurfing

2008-03-19T08:09:00.000-07:00

Openbaring op z'n Smurfs.

Met dank aan Pierre, Albert, Richard, Jeff, Kerry, Tom, Dave, Dajo en Rudy.

De Sweatshop Streaker

2008-03-11T15:47:00.000-07:00

Vanaf de aarde kun je andere kant van de maan niet zien. Dat is iets waar je niet heel veel aan kunt doen. De maan laat zich lastig draaien en om er daadwerkelijk te komen zijn er dusdanige kunstgrepen nodig dat het niet te doen is. Het enige wat ons rest is foto’s die voor ons gemaakt worden.

Zo zitten er aan veel dingen kanten die je nooit ziet. Ik ben bang dat mijn ouders op z’n minst een keer sex hebben gehad, daar was ik alleen technisch gezien bij. Ik vraag me ook nog steeds af waar de drap die over de Monatoetjes druipt vandaan komt. Ergens heb ik wel eens gelezen dat er op de andere kant van de maan een basis is van aliens.

Als ik een broek aan trek besef ik me eigenlijk nooit dat het best wel eens kan zijn dat er een meisje van twaalf, of jongentje voor mijn part, daar hard aan heeft zitten werken. Ik vermoed dat ook mijn schoenen niet helemaal sweatshop-vrij zijn.

Het mooie naadwerk, de goed verzorgde afwerking, oog voor detail. Dat moet bijna wel met een fijne kinderhand in elkaar gezet zijn. Een machine krijgt dat nooit zo mooi voor elkaar, zou je denken. Bijna gelukkig is dat een kant van de kledingindustrie die je nooit ziet.

Maar helaas voor mij en andere onwetende schapen is er sinds 2005 de film China Blue. Daarin wordt een meisje gevolgd in haar dagelijkse bezigheden in een fabriek waar onder andere onze fijne jeans worden gemaakt. Het schijnt geen pretje te zijn.

Als vanzelfsprekend heb ik die film nog niet bekeken. Wie wil er nou zien onder welke barre omstandigheden zijn consumptiegoederen gemaakt worden? Ellendige Youtube-filmpjes met dooie beesten, bloed en slachthuizen hebben me al de link laten leggen tussen een koe in de wei en de biefstuk op mijn bord. Sindsdien heb ik geen stuk vlees meer aangeraakt.

Ik ben inmiddels aan een nieuwe spijkerbroek toe. De twijfel slaat me om het hart. De oma van mijn huisgenoot heeft haar best gedaan. Ook de Kris Kross-methode heeft zijn vruchten dan wel afgeworpen. Ik moet er nu echt aan geloven, de naden zitten los en het gat wordt genant groot. Ik zit nu met een broek die aan twee kanten is afgedragen.

Ga ik nou eens voor die film zitten of niet? Inmiddels heb ik hem op Google Video gevonden. Gewoon “china blue” intikken en het is de vierde hit. Weliswaar met een of andere Scandinavische (?) ondertiteling. Als ik er een beetje door heen skip spreken de beelden voor zich.

Het belooft allemaal niet veel goeds. Misschien moet ik voortaan maar gewoon naakt over straat. Streaken voor sweatshop-vrije kleding. Maar daar wordt niemand gelukkig van. Mijn kont is de kant van de maan die je niet wilt zien.

Lauwe koffie

2008-02-28T13:37:00.000-08:00

Toen ik aanbelde, zag ik dat de huizen van de buren er onder, boven en naast al leeg waren. Sloopwoningen. Ik hoorde een zoem en duwde de deur open. In het trappenhuis stond alleen zijn Gazelle Tour de France. Al klinkt het zo, het was geen racefiets. Hij had er wel zo’n ligstuur op gemaakt. Maar dat was meer voor het gemak dan om er mee te racen.

Onder mijn voeten knarste de trap. Op de treden lag opgedroogde modder. Hij was vast weer wezen vissen. Eenmaal boven kwam verse koffie op me af gedreven. Daar meteen achteraan kwam de geur van zijn net wakkere lijf en de kater die hij bij zich droeg.

Ik stond te trillen op de overloop. Enkel glas en in het hele huis maar een kachel. Die stond in de woonkamer. Er lagen daar ook twee matrassen op de grond. In de slaapkamer was het nu te koud. Het beddengoed zag er uit of hij er al twee maanden op sliep en het ooit wel eens wit was geweest.

We sjouwden de matrassen naar de slaapkamer en gooiden ze op de pallets die afgelopen lente en in de vroege herfst dienst hadden gedaan als bed en lattenbodem in een. Alles lag nu op een grote hoop. Ik vroeg me af wat de tv nog op die kamer deed. In de woonkamer stond er geen.

Ik pakte een stoel en ging zitten. Hij schonk de koffie in en zette hem voor me op tafel neer. Er zaten brandplekken op de tafel. Vooral rond de bak met planten. In de bak lag een grote hoop as en wat uitgedrukte peuken. In de asbak zaten bonnetjes van de supermarkt. Brood en hagelslag. Wijn en bier. Koffie en suiker.

In mijn mok stond inmiddels een plastic lepeltje. In de keuken haalde ik suiker en roerde het door de koffie. Ik nam een slok. Gadver, lauw.

“Het gaat niet zo goed met me,” zei hij met een ernstig gezicht.

De poppenspeler

2008-02-17T13:55:00.000-08:00

De letters op m’n beeldscherm komen langzaam uit de pixels naar voren. Het stof dat al dagen op de rand van het toetsenbord ligt, probeer ik weg te blazen. Het lukt nu even niet, ik ben nog moe. Langzaam richt ik m’n hoofd naar boven. Ik moet in slaap zijn gevallen. Bijna gewichtsloos til ik mezelf op en loop naar het raam. Een zuchtje wind komt door het raam en neemt me mee door de scheur die rechtsboven in de ruit zit. Coen had nog zo beloofd een keer een glazenzetter te laten komen.

Ik kijk achterom en zie m’n lichaam nog liggen terwijl ik tussendoor de takken van de pas gesnoeide boom waar ik vanuit mijn kamer op uit keek. De tuin was te vol geworden en drastisch opgeschoond door een tuinman uit Almelo. De takken kietelen m’n zij. Voor ik verder ga, kan ik nog net zien dat de vroege lentezon zijn werkt lijkt te doen. Er komen weer knopjes in de boom. Over een maand of wat zal de boom weer wit zijn van de bloesem.

Ik sluit mijn ogen voor een minuut en laat me meevoeren op de zonnewind die me inmiddels mee draagt. Terwijl ik steeds verder het heelal in schiet en het zonnestelsel niet eens meer de punt van een potlood is, heb ik het gevoel dat ik me langzamer door de ruimte beweeg. Ik heb al minuten geen sterren, kometen of planeten gezien. Als ik rond me heen kijk is de Melkweg verdwenen en ook sterren daarbuiten schijnen hier amper meer. Op het moment dat ik stil lijk te hangen zie ik een glinstering voor me.

Ik steek mijn hand uit en probeer de glinstering te vangen. In een ogenblik leek het een ster die nog lichtjaren weg moest zijn. Ik pak de glinstering vast en voel de kou van een deurknop. Ik voel me niet welkom, maar toch draai ik. Knarsend en piepend gaat er langzaam een deurtje open. Amper twee meter hoog en net niet smal genoeg om me buiten te houden. De verf aan de binnenkant bladert van de deur af. Ik zie een spin wegschieten. Ongewild heb ik zijn web kapot getrokken met het openen van de deur.

Het kamertje waar ik binnen schuifel is niet groot. Misschien een uit de kluiten gewassen studentenkamer. De muren waren ooit wit. Overal zijn tekeningen van dieren en planten op geschilderd en ergens in een hoek herken ik iets wat een man en een vrouw moeten zijn. Aan het hoge plafond hangt een globe met alle werelddelen nog aan elkaar vast. Ik vraag me af hoe ze dat ding daar hebben opgehangen. Er lijkt geen touwtje aan te zitten.

Een man met een grote grijze baard kijkt me vanuit een hoek van de kamer meewarig aan. Hij lijkt zich af te vragen wat ik kom doen. Opeens worden zijn ogen groot en hij begint als een bezetene aan een paar van de draden te trekken. Zo hard dat ik bijna omver geworpen wordt door het doolhof op de grond. De man gaat zo te keer dat hij het verschil niet meer lijkt te zien tussen de haren van zijn baard en de draden. Als ik hem uiteindelijk vraag waar die draden aanvast zitten, opent hij alleen zijn mond. Er komt geen geluid uit.

Zijn ogen worden nog groter. Het lijkt alsof hij me aan probeert te klampen. Hij trekt me bij zich en fluistert iets in mijn oor. “Help me….” De man knijpt in mijn arm. Langzaam wordt de hand minder sterk totdat hij van me af glijdt. God is dood. Ik til hem op van zijn stoel en open de deur. Als ik hem een zetje geef, glijdt hij langzaam de ruimte in. Ik doe de deur dicht en ga op de stoel zitten.

Ik pak een draadje vast en trek er zachtjes aan. De andere draadjes wikkelen zich rond mijn polsen en ik voel een constant gesjor aan mijn hele lichaam. Terwijl ik uit een ooghoek zie dat mijn baard steeds groter en grijzer wordt, hoor ik gerommel vanaf de deur komen. Het lijkt alsof iemand aan de deur staat te wrikken. De deurknop glinstert aan deze kant een stuk minder. Ik voel de touwtjes in mijn handen langzaam in mijn vingers snijden. Een druppel bloed valt naar beneden.

Onder de stoel ligt al een grote plas. De druppel maakt kleine kringen. Naar de randen toe is het bloed opgedroogd. Dat kan nooit allemaal van mij zijn, ik zit hier net. Ik sluit eventjes mijn ogen en hoop tot rust te komen. Als ik wakker wordt schudt mijn hele lichaam doordat de touwtjes alle kanten op slingeren. Voor me staat een man me aan te staren. Ik vraag of hij me wil helpen. Ik doe m’n ogen weer dicht.

Langzaam kruip ik verder naar het licht toe. Hoe verder ik kom, hoe harder de touwen om m’n middel aan me trekken. Ik probeer me los te wrikken en baan me een weg door de warme tunnel. Ik zit nog onder het bloed als ik het licht feller voel worden. Het streelt mijn gezicht. Voorzichtig probeer ik mijn hoofd naar buiten te steken. Ik wil de smurrie van mijn hoofd wegen en schreeuw en huil van plezier. Ik ben weer buiten.

Roest achter de handvaten

2008-02-10T13:09:00.000-08:00

Ik liep samen met mijn broertje de gang op en zag opa daar staan. Een lange witte onderbroek, de pluizige zwarte pantoffels die hij altijd aan had en een hemd. Meer niet. Hij was mager en stond voorover gebogen. In zijn linker hand hield hij zijn stok vast, zijn rechter hand omklemde een deurknop.

“De deur wil niet open,” mompelde hij.

Een zuster wilde helpen tot ze mijn broertje en mij zag staan. “Willen jullie je opa helpen? Dat mag hoor.”

“Kom maar mee opa, dat is de verkeerde deur,” zei m’n broertje.

“Je hoeft niet zo in m’n oor te schreeuwen. Ik ben niet doof!” beet hij terug.

Doof was hij zeker niet. Maar wel aan het einde van zijn leven. En inmiddels ontzettend dement.

We liepen verder en hij begon te vertellen dat het goed was; twee van die jonge kerels die zo’n oude man helpen. Hij schraapte zijn keel en spuugde een grote zwarte roggel de hoek van de gang in. Pruimtabak.

Twee weken later kon hij zijn mond niet meer dicht doen. Mijn vader moest om de twee minuten kwijl uit opa’s mondhoek vegen om het menselijk te houden. Ruim 86 jaren oud en uitgeleefd. Nog geen week later was hij dood. Gelukkig.

Hier moest ik aan denken toen ik gisteren de nieuwe spot van de SP zat te kijken. Een oudere dame die zich voor de camera ontkleedt. Ze vertelt dat ze niet meer de vaste hulp heeft, die ze altijd had. Dat is te duur geworden volgens de zorgverstrekker.

In het midden van mijn kamertje leun ik op een looprekje. Net achter de handvaten begint het al te roesten. Ik heb alleen een onderbroek met een grote gele vlek op de voorkant aan. In de verste hoek van de kamer ligt een halve jaargang kranten naast stapeltje oude boterhammen. Die bewaar ik voor als we gelucht worden. Dan kan ik de vogeltjes voeren.

Over de gang hoor ik iemand aan komen snellen. Ze komt binnen en trekt me mee. Blijkbaar heeft ze haast. “Een beetje meewerken meneer Weststrate, dan kan ik u wassen. Het is alweer een week geleden, he.”

You could've had everything

2007-11-21T00:12:00.000-08:00

Yesterday I was walking to the police station to file my missing ID-card. I still don’t have a new bike, so I had to walk there. Face To Face was playing on my headphones. I put on the album Reactionary. That’s still my favorite Face To Face record. It reminds of some relationships that broke up and the shitty years that followed. Not just because of the relationships, but just because I really began to fuck up a few things.

Walking through Utrecht, a little bit of rain coming down, cold wind in my face and listening to Face To Face…. I suddenly became immensely melancholic. I watched the leaves fall from the trees, being blown out on the streets, raindrops covering my glasses like tears and chills went up and down my spine because of the wind and the way too short jacket I was wearing.

But most of all it was the music that reminded me of a time I thought I was living my life to the fullest. Partying and stuff…. But at the same time I made a few mistakes that I now not so much regret, but I would sure as hell do things differently. Songs like “You could’ve had everything” or “Best defense” sound like they sounded like eight years ago. I have changed though. And I like that.

Music always gets me in a certain mood. Wether it is killing someone, loving someone, getting my shit back together, just chill, remembering good times or remembering bad times. It’s like fuel for a day of hard work. But most of all it’s a soundtrack to a certain mood or period of my life.

When I play Guns N’ Roses I’m soloing on my air-guitar in my old room. Type-O-Negative reminds me of drinking beer and smoking cigarettes by candlelight in Andreas’ attic. Backfire! makes me shove empty beer cans out of the car at 100 m/ph. Maximum Penalty makes me listen to the first mix tape I made for what was soon to be my first girlfriend and Face To Face sometimes reminds me of a time my world was fuzzy and insecure.

Today I’ll settle with Guns N’ Roses. Hell yeah!

Interview with Johan Prenger (Reflections Records)

2007-10-16T14:13:00.000-07:00

I'm sorry, but I don't feel like translating this one. So only for the Dutch readers:

Dit is een interview wat ik voor school moest houden. Ik zit op de School voor Journalistiek in Utrecht. Het interview maakt deel uit van de slotopdracht voor het vak Interviewen II. Geinterviewde is Johan Prenger van Reflections Records (www.reflectionsrecords.com). Het interview vond plaats op 15 oktober 2007 in Arnhem in het kantoor van het label.

“Ik maak me nog steeds boos over dingen.”

Johan Prenger over het gevoel van hardcore en punk.

In 1994 verscheen het eerste Reflections Magazine. Door de jaren heen werd het fanzine belangrijker en groter. Ook gingen ze platen uitgeven en Reflections Records was geboren. Een van de drijvende krachten achter het label is oprichter en eigenaar Johan Prenger (37). Vanuit het kantoor in Arnhem geeft het label hardcore en punk platen uit die aftrek vinden over de hele wereld. Het fanzine is inmiddels door de groei van het label naar de achtergrond verdwenen.

Vroeger waren fanzines veel belangrijker. Nu niet meer. Tegenwoordig heb je internet. In ‘94 bestond dat nog maar pas en was je voor alles afhankelijk van de fanzines die je kocht. Het was je bron van informatie voor bands, reviews en politieke ideeën. Nu heb je e-zines en fora. Het belang is er niet meer. Ik vind het nog wel leuk als mensen het doen. Meestal is het zo dat ik het snel door lees en dat is het. Fanzines van nu hebben ook niet meer de inhoud van vroeger.

Was politiek vroeger belangrijker?

Ja, veel belangrijker zelfs.

Ook in de jaren ’90?

Ja, natuurlijk. Toen had je dat hele vegan straight edge gebeuren met alles wat daar bij kwam. Dat is nu allemaal niet meer zo. Er zijn vast nog wel mensen mee bezig. Maar voor het grote deel is dat weg. Politieke bands daar hoor niet zo heel veel meer van. Uiteraard zijn die er zeker nog, maar het lijkt op de achtergrond verdrongen te zijn, en meer ‘alsof het zo hoort’ dan dat bands daadwerkelijk betrokken zijn....

Hoe belangrijk was dat voor jou in muziek?

Ik moet zeggen dat het voor mij toen ook veel belangrijker was dan nu. Eind jaren ’80 kwam ik terecht in de punk wereld in Nederland. Die was enorm politiek. Lärm liep op het einde, Seein’ Red begon net. Al die bands waren enorm politiek. Ook de Engelse band als Heresy, Napalm Death en Concrete Sox…. Je had toen de Rara-beweging die tekeer ging tegen apartheid en multinationals. Ik stak geen Shell stations in de brand, maar ik sympathiseerde daar wel mee. Dat is gewoon veranderd. Ook als persoon ben ik twintig jaar verder. Ik was erg zwart wit toen. Nu denk ik veel genuanceerder. Zeker nu het label full time is en je te maken krijgt met belastingen en zo…. Ja, dan verandert je beeld wel.

Hoe merk je dat aan jezelf?

Ik moet eerlijk zeggen. Ik vind het fantastisch als een band politieke ideeën heeft. Zeker als het een jonge band is die hun idealen over politiek en sociale misstanden aan de man brengt. Maar tegelijkertijd heb ik zoiets van: Ik heb het allemaal al een keer gezien. Ik betrap mezelf er op dat ik er zo over denk. Als een band bijvoorbeeld over vegetarisme schrijft…. Nou ja, ik moedig het nu wel aan, omdat je er nauwelijks meer over hoort. Maar een jaar of twee, drie geleden had ik het wel gehoord.

Je mist het niet?

Nee, dat niet. Ik heb zelf m’n standpunt er wel over ingenomen. Ik vind het nog steeds wel belangrijk. Zeker voor jonge mensen van 17 of 18 is het essentieel om over verschillende kanten van politiek te horen.

Is dat het belangrijkste aan hardcore: het overbrengen van verschillende ideeën?

Ik weet niet of dat het belangrijkste is, maar zeker wel een belangrijk onderdeel ja. Ik betreur het wel dat het steeds een minder belangrijk iets lijkt. Ik spreek wel eens mensen van 20 jaar of jonger waarvan ik wel eens denk: Nou toen ik een jaar of 16/17 was, had ik een tering hekel aan jou, met de ideeën die je nu hebt. Ik ben dan nu wel genuanceerder. Toen vond ik dat als iemand niet links was en toch naar hardcore of punk luisterde, dan klopte er iets niet. En ik heb dat nog wel eens een beetje. Ik ben zelf ook wel wat rechtser gaan denken. Maar als je 18 bent, moet je rebels zijn. Als ik hardcore kids hoor die met de VVD of Geert Wilders weg lopen. Ik heb daar moeite mee.

Hoe ben je rechtser gaan denken?

Dat heeft te maken met verhuizen naar de stad. Waar ik vandaan kom, kent iedereen elkaar en kan je je fiets voor de supermarkt gewoon laten staan, zonder dat je hem op slot zet. Er is daar niet zoveel criminaliteit. Arnhem is dan een vrij grote stad. Dan zie je de rottigheid en criminaliteit. De eerste dag ik hier woonde, werd m’n fiets gewoon al gestolen. We zitten hier met Reflections ook in een achterstandswijk. Dat verandert je kijk op dingen toch wel.

Je zei net dat politiek een van de belangrijkste dingen is in hardcore en punk. Wat is het belangrijkste?

Voor hardcore en punk is dat voor mij onafhankelijk denken. Het is toch nog steeds muziek dat voor en door kids gemaakt wordt. Het is nu zo groot geworden dat indie labels bijna major labels zijn. Het is voor mij een alternatief voor de grote muziekindustrie. Het moet kritisch zijn. Mensen moet zich realiseren dat hardcore toch iets anders is dan bijvoorbeeld My Chemical Romance. Dat komt misschien wel uit hardcore, maar heeft er weinig meer mee te maken.

Zijn er bands waar je dat echt nog ziet? Dat opstandige, rebelse….

Ja, absoluut. Dat zit dan wel wat meer in de DIY (do it yourself, AW) scène, hoewel ik dat een verschrikkelijke benaming vindt. Dat zijn mensen die muziek maken omdat ze het moeten van zich zelf. Niet zo zeer omdat ze rockster willen worden, maar het is hun uitlaatklep. Die zijn er absoluut nog.

Zijn dat jongere bands?

Je merkt wel dat dat vaak jongere gastjes zijn ja. Als je ouder bent, moet je toch de rekeningen en de huur betalen en dan denk je toch wat genuanceerder.

Zijn punk en hardcore leeftijd gebonden?

Ik blijf hopen van niet. Maar ik denk dat het in de praktijk wel zo is. Er zijn wel uitzonderingen, maar dat zijn er niet zoveel. Mensen van boven de 30 zie je niet zo bar veel. In Nederland tenminste niet. In Duitsland wel wat meer. Je ziet toch dat als mensen 17 of 18 zijn, dan rollen ze er in en rond de 23 of 26 zijn ze weer verdwenen. Of eerder. Ik denk dat wel met elke muziekstroming is.

Een soort jeugdzonde?

Een zonde wil ik het niet noemen. Het is wat jongeren doen. Je wilt toch bij een groep horen.

Je bent zelf 37. Hoe belangrijk is het dan voor jou?

Pfoe…. Nou ja. Het is mijn alles. Ik moet wel zeggen dat ik niet de hele dag hardcore draai. Dan zou ik gek worden. Het is voor mij de ultieme live muziek. De energie en passie op het podium. Maar ja, m’n hele leven draait erom. Ik ben er de hele dag mee bezig. Ook de community is belangrijk voor mij. Als ik op een show kom, dan voel ik me daar thuis.

Een gevoel dat je thuis bent?

Ja, een beetje wel ja. Ik ken zoveel mensen in punk en hardcore. Ook veel mensen van mijn leeftijd die er ook hun beroep van gemaakt hebben. Het zijn natuurlijk niet allemaal mijn vrienden, maar het zijn natuurlijk wel allemaal goede kennissen. Het is mijn leefwereld.

Je bent full time bezig met Reflections. Heb je nog wel tijd voor andere dingen?

Nee. Eigenlijk niet.

Frustreert dat?

Muziek is mijn alles. Ik ambieer ook geen maatschappelijke carrière of zo. Ik vind het wel jammer dat ik weinig tijd heb om te schilderen. Dat deed ik vroeger vaak. Ik doe wel wat artwork voor bands. Ik zou er eigenlijk meer tijd voor moeten maken. Het was ook niet echt een manier om me te uiten, het fanzine was dat meer. Columns schrijven en zo was voor mij meer een vorm van expressie. Zeker in het begin was het een uitlaatklep voor me. Ik dring m’n mening niet meer zo op. Vroeger deed ik dat veel meer. Toen vond ik nog dat iedereen vegetariër moest zijn of straight edge en links moest denken.

De belangrijkste dingen heb je al gezegd?

Ja, voor mijn gevoel wel. Ik heb het gevoel dat ik dan in herhaling zou vallen. Op een bepaald moment ben je toch wel uitgepreekt.

Met een hele lading nieuwe kids is het niet zo heel erg om in herhaling te vallen….

Nee, dat is ook wel weer zo. Zo af en toe moet ik me dat realiseren. Ik maak me nog steeds boos over dingen. Downloaden bijvoorbeeld. Niet het downloaden op zich, maar meer het gebrek aan respect voor de labels en artiesten. Het is allemaal zo groot geworden. De essentie is een beetje weg. Een grote oorzaak is het gebrek aan passie. Het is zo makkelijk te vinden. Jonge kids weten niet meer waar het vandaan komt. Als ze deze week besluiten om straight edge hardcore kids te worden, dan hebben ze over twee weken alle belangrijke platen van internet af getrokken en hun kamer vol hangen met posters en shirts in de kast liggen. Op internet is alles te vinden. Ze weten alleen niet dat het kids zijn net als hun die het allemaal mogelijk maken. Ze hoeven nergens meer moeite voor te doen, en waarderen het gewoon minder. Vroeger moest je overal voor sparen en tegenwoordig halen ze alles wat hun hartje begeert van internet. Dat is, vind ik, een groot nadeel van internet. Het is soms allemaal te makkelijk.

Heb je dan af en toe niet gevoel: Waar doe ik het allemaal nog voor?

Absoluut. Maar ja, aan de andere kant…. Af en toe krijg je dan mailtjes van kids die bijvoorbeeld het artwork van de releases geweldig vinden of de service van de internetwinkel. En dan denk ik van: Hey, er zijn toch nog mensen die het waarderen. Ook met bijna alle bands die we uit brengen zijn we goede vrienden mee geworden en gebleven. Je krijgt een hoop waardering terug. Daar doe je het allemaal voor.

Save the world: GO VEGETARIAN!

2007-10-06T07:22:00.000-07:00

And again, a question from some one at school inspired me to write this piece. This time I was asked why I don't eat meat.

Actually, this always kinda pisses me off. To me the question should be reversed: why do YOU eat meat? Have you ever thought it over? Do you have any other arguments besides: "I like the taste of it." Probably you don't.

I made my mind up. For me the most ethical thing to do, is not to eat animals. Not because they are my friends, but because I think it is immoral.

Before animals become your food, there's a whole process of torture, bloodshed and murder necessary. Animals in small cages, getting beaten, treated in the worst ways you can imagine. That's no secret, is it? It's ignorant to think that's just okay.

Survival of the fittest? Humans have compassion, we can make choices, we can think. That's what differs us from animals. Do something with that! Be compassionate, think and make a difference!!! Every little bit helps.

When you don't need meat, there's a wide range of vegetarian products in western grocery stores that will enable you to participate in a environment friendly eating culture that not only helps to save animals, but also the world we live in.

The meat industry pollutes the environment in a alarming way. The UN reported that raising animals for food is "one of the top two or three most significant contributors to the most serious environmental problems, at every scale from local to global. The findings of this report suggest that it should be a major policy focus when dealing with problems of land degradation, climate change and air pollution, water shortage and water pollution and loss of biodiversity. Livestock’s contribution to environmental problems is on a massive scale …" (1)

Yes, it is essential to save animals from the slaughter houses. But think of the impact it can have on the world around you and me, when more and more people decide to go vegetarian or vegan.

Start today!

1: H. Steinfeld, P. Gerber, T. Wassenaar, V. Castel, M. Rosales, and C. de Haan, “Livestock’s Long Shadow: Environmental Issues and Options,” Livestock, Environment and Development (2006).

Straight Edge means I'm better than you

2007-09-12T11:13:00.000-07:00

Today in class someone asked me why I don't drink alcohol. I replied that when you need alcohol to enjoy yourself there's something wrong with you or your friends. Or both.

I quit drinking when I turned 21. Since I was 14 I drank a lot of alcohol. Living in a shithole in the middle of nowhere, there was nothing to do. So you drink.

When I got into hardcore and punk music I learned about Straight Edge. It's a bunch of people who choose not to drink or use drugs and don't fuck around. All I thought: Well that's pretty fucking gay.

At the time I was playing football. After practice we sat down drinking until we got kicked out. We continued somewhere else of course. I got drunk at least 4 times a week.

Alcoholism is a problem in my family and when my uncle drank himself to death, a little voice in my head started telling me I was going downhill. Fast.

Every weekend I got totally wasted. Not remembering what I've done, who I talked to or what I said. It suddenly became clear to me things had to change.

Instead of ordering beer, I started drinking Ice Tea or orange juice. My friends thought I was crazy, little did they know.

I still had a few beers every weekend. But I didn't get as wasted as I used to. I liked the feeling of waking up and remembering the night before.

My favorite band back then was Judge, a Straight Edge band from the late '80s, early '90s. Their lyrics were filled with frustration, passion and anger. But at the same time they carried a strong Straight Edge message that really appealed to me.

Smoking that butt
It makes you mature
A slave to sex
And you tell me you're pure
You slam that beer
It makes you a man
I'll try to keep my cool
But you better understand

A lot of my friends started using coke and XTC at about the same time I decided to quit drinking. It turned out we completely moved into different directions. Nowadays we still see each other, and they're not that much into hard drugs anymore, but it took us a while to get used to our different way of looking at life.

It's almost been six years since I quit drinking (and smoking for that matter). One thing I learned is that I like my self way better when I'm sober. And so do a lot of people around me. Most of my friends never even knew me when I was still drinking. The lucky bunch.

Being Straight Edge doesn't mean I feel better than people that like to have a beer every once in a while. But I do detest people that think drinking, smoking a cigarette, smoking weed, popping a pill or snorring coke enhances your social life. What a fucking joke.

I mean, if you like me better under the influence of drugs, you better stay out of my way. That's just not gonna happen.

New direction

2007-09-06T09:24:00.001-07:00

Yesterday Gorilla Biscuits played Melkweg in Amsterdam. Since I started listening to hardcore, I've been listening to that band.

I knew they played some cool reunion shows back in the US. But I wasn't too stoked about the whole European tour thing. A lot of reunion tours just suck.

But these guys ROCKED. I was totally blown away by their enthusiasm. And they played tight as hell. Gorilla Biscuits played nearly every song they ever wrote and some cool cover songs. I hope I can catch them in Tilburg October 7th.

The classic intro, followed by New direction, finishing with Start today. It had it all! No flaws, no fakes!

Here's a short movie someone shot at the show yesterday:

Master of puppets

2007-09-03T15:20:00.000-07:00

When you're familiar with Dawkins' The god delusion. Stop here.

Last weekend I was at a birthday party. Some how the issue of teaching children about religion and stuff came up. I don't remember what was said. But that doesn't really matter right now.

My problem right now is this: they acted like teaching children about god-like beings and religion is just fine. When you tell children about some god in the sky, they believe you, no matter what. The only difference between that and Santa Claus or the Tooth Fairy is that we forgot to tell children the god-like being is a fairy tale too.

The existence of religion benefits with this way of doctrine. Young people believing in their stories and spreading fear. "Ow no! You have to do good, otherwise you won't go to heaven!!! And you can forget about those virgins too!" (Or were it raisins?)

Sure there's a need for laws and rules. But why do we need religion to make them up for us?

I'm sure there no such thing as a creator or a god-like being. It's the easiest way to explain things you don't understand or things you just don't want to know. Is there any proof for the existence of a god-like being? No, there is not.

Just a thought: The beginning of our universe. A creationist will ask you who or what created the Big Bang. Well, I don't know. Yet. Luckily for us there was someone to watch over it all. How he/she/it came there? Well, you just have to believe. Right.

Religion is a man made truth. Books that were written centuries after the events described. Edited by rulers who wanted peace and quite. I can't blame them. You understand what I'm getting at? And come oooooooon.... Walking on water? A flying horse? How much dope do you need to come up with crap like that?!?! Pink elephants anyone...?

And when a god-like being exists.... It has to be a stupid, arrogant, inconsistent fucker. Whose prayers is he listening to? How does he decide who's being cured from cancer and who's not? God is talking to you? He told other people to go on a killing spree. But they were just mad, right? The almighty creator can see everything? Well, look around you. He pretty much fucked things up, didn't he? All the bad things happening around you are not happening because he's sorting us out for a nice place in heaven.

And no. There no hope in believing. I would find it pretty stressful to make sure I'm getting a place in heaven. There no such thing as a paradise. Just worms and maggots. That's it.

Back in town....

2007-07-16T11:09:00.000-07:00

After a succesful year at school, I returned to my old employer. Just a few weeks of work during my holiday. It's cool to see nothing really changed. At the same time it kinda freaks me out.

Most of the people are the same, the (bad) jokes are the same, the soup is the same and even the coffeebreaks are the same. And that's how I like it.

But what freaks me out is: how on earth was I able to spend five years in there?!?! Most of the people are nice and it's cool to tell everyone how school's going. Over and over again, I love it. But the work really sucks. Most people walk around like zombies. That's also still the same. No school, no brain. At least, the most of 'em.

This is why I'm in college. Now way in hell I'm going back there. Well.... I got four weeks of easy money left and then I will be gone forever.

All in all it's not that bad. I get the chance to talk to a lot of old friends. And being in Goes is kinda nice. I haven't been doing a lot of socializing. But I will.

In the mean time.... When you're having a Alpro, Friese Vlag or Mona desert, Hema pie, Swirl or anything like that: think of me, I probably touched it :P

It's almost done!

2007-06-27T13:42:00.000-07:00

Today I made my last two tests. It marked the end of a great year. Last September I returned to school. It was the best thing I've ever done. Honestly. I met some great people, made some dear friends, had a wonderful time and in between learned quite a few things.

When I decided to go back to school at the age of 25, I expected it to be hard. I never was a great student, but there comes a time in your life that you just, well, just fucking have do it. And I'm glad I did!

As far as studying is concerned I never expected it to be this easy. Something I'm very happy about. Around me I saw some classmates struggling and just not being able to cope. That's pretty shitty. Especially because it came really easy to me. I felt a little sore about it. But I'm glad I made it this far. It sucks though some great people have to leave. But I'm sure I will be seeing them around town for a cup of coffee!

Next Friday we're having the last broadcast of Campus Radio, a daily radioshow I host once every week. That was the best thing this year. I never thought I was into radio that much. But from the very first time I entered the studio I was hooked. There's a special vibe to it. It's difficult to explain. But I love it. Next Friday is gonna be crazy! That's for sure! Check it out at www.utrechtmagazine.hu.nl !!!

After that it one more week of having fun and doing some cool things with a camera :) I'm into it! Besides that I'm already looking forward to next year. That sounds pretty crazy for a guy that dropped out of school at age 20. But hey, give me a break. I worked five years in a shitty factory. I'm just re-living my youth.

Before I forget! All the kids complaining about school and homework and that crap. Just fucking enjoy it! It doesn't get any better than this!!! Trust me.

2007-06-25T14:12:00.000-07:00

My column as it was printed in Clocked In #2

The ability to change

The problem with a column like this is: the people who read it most of the time already agree with you. It’s like preaching for a group of people who know what you are going to say and in general pretty much think the same. Why would they buy or read the zine otherwise? If they think the bands you like are shit and your ideas or views are bullshit the first time, they never buy your zine a second time. Or do they? But what the hell.

Bands have the ability to change things. When you start a band with some friends it might not be your first intention to get to the mind of kids. And some may even laugh at the idea. But you sure can. And maybe you must. Or at least try. Hardcore or punk rock was not meant to be a bunch of kids holding hands talking about their new shoes and the girl they fucked the other night. To some of you it might be. But to me it has to be something that challenges me and keeps me willing to find out more about what and why a certain band is saying.

In my opinion the hardcore scene started out as a form of resistance against the world around it. Bands back then had something to be angry about. Reaganomics, most of them came from broken homes, didn’t have a proper education, some of them didn’t even have a home. I live in nice house with a big garden and a two-years-old kitchen, the government pays for most of my school expenses, my parents are still together and alive and the party for which I voted won big in the last elections.

Isn’t there anything to be angry about besides some message board beef? Of course there is! The ignorant attitude of people towards our environment and how and why it changes, Wilders and Verdonk and their electorate, religion, the unethical treatment of animals, the complete stupidity on television each day! I could go on for hours…. Maybe you don’t agree with mé. But sure there are things you think are just not good.

Hardcore and punk rock are a perfect setting to advocate against such things. Younger kids listen to the lyrics and might say: “Hey! That’s a something I totally agree with!” Or maybe they don’t agree with you. At least it made them think about something. That’s what got me into hardcore. A place to belong and people that had something to say. Not only in their lyrics, but also on stage. Maybe I have changed and so did my opinion on a number of subjects. But it sure as hell made me think about the world and my place in it.

Of course a hardcore show can be a place to party with your friends. But you must not forget there’s so much more. I come from a scene that was mostly about partying. All the time. Not a bad thing and I had a great time and still do. But the bands that really got to me, were the bands that actually had a message. Judge, Maximum Penalty and Warzone. Maybe they’re not the most obvious bands when you think about mind changing experiences. But in one way or the other their lyrics told me about breaking away from certain things and bad habbits. Personal development played a big roll in my life back then. You see, it doesn’t even have to be political or anything. It’s all about opening up.