Opensmurfing

Openbaring op z'n Smurfs.

Met dank aan Pierre, Albert, Richard, Jeff, Kerry, Tom, Dave, Dajo en Rudy.

De Sweatshop Streaker

Vanaf de aarde kun je andere kant van de maan niet zien. Dat is iets waar je niet heel veel aan kunt doen. De maan laat zich lastig draaien en om er daadwerkelijk te komen zijn er dusdanige kunstgrepen nodig dat het niet te doen is. Het enige wat ons rest is foto’s die voor ons gemaakt worden.

Zo zitten er aan veel dingen kanten die je nooit ziet. Ik ben bang dat mijn ouders op z’n minst een keer sex hebben gehad, daar was ik alleen technisch gezien bij. Ik vraag me ook nog steeds af waar de drap die over de Monatoetjes druipt vandaan komt. Ergens heb ik wel eens gelezen dat er op de andere kant van de maan een basis is van aliens.

Als ik een broek aan trek besef ik me eigenlijk nooit dat het best wel eens kan zijn dat er een meisje van twaalf, of jongentje voor mijn part, daar hard aan heeft zitten werken. Ik vermoed dat ook mijn schoenen niet helemaal sweatshop-vrij zijn.

Het mooie naadwerk, de goed verzorgde afwerking, oog voor detail. Dat moet bijna wel met een fijne kinderhand in elkaar gezet zijn. Een machine krijgt dat nooit zo mooi voor elkaar, zou je denken. Bijna gelukkig is dat een kant van de kledingindustrie die je nooit ziet.

Maar helaas voor mij en andere onwetende schapen is er sinds 2005 de film China Blue. Daarin wordt een meisje gevolgd in haar dagelijkse bezigheden in een fabriek waar onder andere onze fijne jeans worden gemaakt. Het schijnt geen pretje te zijn.

Als vanzelfsprekend heb ik die film nog niet bekeken. Wie wil er nou zien onder welke barre omstandigheden zijn consumptiegoederen gemaakt worden? Ellendige Youtube-filmpjes met dooie beesten, bloed en slachthuizen hebben me al de link laten leggen tussen een koe in de wei en de biefstuk op mijn bord. Sindsdien heb ik geen stuk vlees meer aangeraakt.

Ik ben inmiddels aan een nieuwe spijkerbroek toe. De twijfel slaat me om het hart. De oma van mijn huisgenoot heeft haar best gedaan. Ook de Kris Kross-methode heeft zijn vruchten dan wel afgeworpen. Ik moet er nu echt aan geloven, de naden zitten los en het gat wordt genant groot. Ik zit nu met een broek die aan twee kanten is afgedragen.

Ga ik nou eens voor die film zitten of niet? Inmiddels heb ik hem op Google Video gevonden. Gewoon “china blue” intikken en het is de vierde hit. Weliswaar met een of andere Scandinavische (?) ondertiteling. Als ik er een beetje door heen skip spreken de beelden voor zich.

Het belooft allemaal niet veel goeds. Misschien moet ik voortaan maar gewoon naakt over straat. Streaken voor sweatshop-vrije kleding. Maar daar wordt niemand gelukkig van. Mijn kont is de kant van de maan die je niet wilt zien.